Klasyfikacja AIS: grupy A, B, C i D suplementów

Klasyfikacja AIS dzieli suplementy na cztery grupy według siły dowodów naukowych. Grupa A ma mocne dowody, B wschodzące albo mieszane, C nie ma dowodów korzyści albo w ogóle badań, a D to substancje zakazane lub z wysokim ryzykiem zanieczyszczenia. Prowadzi ją Australijski Instytut Sportu od około dwudziestu lat.

Z klasyfikacji korzystają instytuty sportu i sztaby olimpijskie na całym świecie. Lista jest jawna i publikowana pod rządową domeną, więc każdy może ją sprawdzić bez pośredników. To przydaje się na rynku, na którym prawie każdy produkt obiecuje przewagę, a kupującemu zostaje reklama albo opinia kogoś z siłowni.

Cztery grupy i co je dzieli

Grupa A

Według definicji to substancje z mocnymi dowodami naukowymi na zastosowanie w konkretnych sytuacjach w sporcie, przy protokołach opartych na badaniach. Tylko przy tej grupie instytuty sportu rekomendują stosowanie w programach żywieniowych zawodników.

Grupa A ma trzy części: żywność sportową, suplementy medyczne i suplementy wydolnościowe. Razem osiemnaście pozycji na cały rynek.

Grupa B

Dowody wschodzące albo mieszane. Te substancje można rozważyć w określonych sytuacjach, zwykle w ramach obserwacji lub badań. Trafiają tu polifenole z owoców, olej rybi z EPA i DHA, probiotyki, kolagen, kurkumina, witamina C, karnityna i multiwitaminy.

Grupa C

Badania nie potwierdzają korzyści u sportowców albo w ogóle ich nie przeprowadzono. Ta druga połowa definicji często umyka, a to ona robi różnicę. W jednym worku lądują rzeczy sprawdzone i nieskuteczne razem z rzeczami, których nikt nie sprawdził. Tu mieści się większość tego, co zobaczysz w sklepie.

Grupa D

Substancje zakazane albo obarczone wysokim ryzykiem zanieczyszczenia czymś, co da pozytywny wynik kontroli antydopingowej. Jeśli startujesz w zawodach z kontrolą, to właśnie powód, żeby czytać skład do końca.

Czego ta klasyfikacja nie mówi

Bez tej części łatwo wyciągnąć zły wniosek.

Grupa A nie znaczy, że coś zadziała u Ciebie. Znaczy, że w określonej sytuacji i przy określonym protokole badania wykazały efekt. Kreatyna pomaga w powtarzanych wysiłkach o wysokiej intensywności, w maratonie nie. Wodorowęglan sodu ma sens przy wysiłkach od jednej do kilku minut, na spacerze nie.

Klasyfikacja odpowiada też tylko na jedno pytanie: czy substancja poprawia wynik sportowy. Nie mówi, czy uzupełnia niedobór, czy wspiera zdrowie ani czy ma autoryzowane oświadczenie zdrowotne. To osobne pytania i osobne instytucje.

Dobry przykład to magnez. W klasyfikacji AIS jest w grupie C, bo osobie z prawidłowym poziomem magnezu nie da przewagi na zawodach. A jednocześnie ma autoryzowane w Unii Europejskiej oświadczenia zdrowotne. Dwie instytucje, dwa różne pytania i obie odpowiedzi prawdziwe.

Jak z tego korzystać

Przy każdym produkcie, który rozważasz, zadaj dwa pytania.

• Czy poprawia wynik sportowy? Odpowiedzi szukaj w grupach A i B klasyfikacji AIS.
• Czy uzupełnia coś, czego może Ci brakować? Odpowiedzi szukaj w rejestrze autoryzowanych oświadczeń zdrowotnych, a jeśli się da, w wyniku badania krwi.

Produkt, który nie przechodzi żadnego z tych pytań, jest wydatkiem bez uzasadnienia. Produkt, który przechodzi jedno, ma sens w tej jednej roli i nie należy jej rozciągać.

Dlaczego opieramy na tym cały katalog

Prowadzimy dziewięć produktów. Pięć należy do grupy A, cztery do grupy B. Z grupy C nie mamy niczego poza magnezem w kompleksie witamin. Trafia tam z powodu opisanego wyżej i piszemy o tym wprost.

Nie oferujemy ich nie dlatego, że szkodzą, tylko dlatego, że nie umiemy uzasadnić, po co miałbyś za nie płacić.

AIS regularnie przegląda i aktualizuje klasyfikację, więc pozycje potrafią zmieniać grupę. Dlatego przy każdym artykule podajemy link do oryginału, a nie do własnego streszczenia.