Triathlon: trzy dyscypliny, trzy różne problemy żywieniowe

Triathlon składa się z trzech dyscyplin i każda stawia żywieniu inne warunki. Plan, który tego nie uwzględnia, jest planem na jedną trzecią wyścigu.

Woda: nic nie przyjmiesz

Na pływaniu nie ma jedzenia ani picia, za to jest połykanie wody z akwenu, pozycja pozioma i falowanie, które u części zawodników samo w sobie wywołuje mdłości. Wniosek jest odwrotny do intuicji: pływanie obsługuje się żywieniowo przed startem. Ostatni posiłek z zapasem czasu, znany z treningów, plus nawodnienie w dobie poprzedzającej.

Rower: jedyne okno na jedzenie

Wszystko, co ma pracować na biegu, musi zostać przyjęte na rowerze. Pozycja stabilna, żołądek toleruje najwięcej, logistyka bidonów i kieszeni działa.

Praktyka: regularna podaż od pierwszych kilometrów, według planu z interwałem czasowym, nie według czucia. Końcówka roweru to moment na ostatnią większą porcję, bo na biegu przyswajanie spada.

Bieg: żołądek na granicy

Bieg po rowerze zastaje przewód pokarmowy w najgorszym momencie: kilka godzin ograniczonego przepływu krwi przez trzewia plus wstrząsy. Na biegu działa tylko to, co przećwiczone: małe porcje, płyny, ewentualnie żele popijane wodą. Plan zakładający nadrobienie na biegu zaległości z roweru kończy się chodzeniem.

Trening łączony jest też treningiem żywienia

Kluczowa jednostka przygotowań to zejście z roweru w bieg z docelową strategią żywieniową. To jedyny sposób, żeby sprawdzić, co żołądek przyjmie w drugiej i trzeciej dyscyplinie, zanim sprawdzi to za ciebie wyścig.

Dystans zmienia liczby, ale nie strukturę problemu: na sprincie żywienie na trasie prawie znika, na połówce i pełnym dystansie staje się czwartą dyscypliną.